İnsanın başına şehirler de gelir. Kimi kader der kimi tesadüf. Bir gün yolları ansızın oraya düşer. Kimileri için artık eskisi gibi olmak mümkün değildir. Başa o şehir geldi miydi, insan, bambaşka biri olup çıkıverir. Ferit Edgü için de Hakkâri böyledir. Bildiğimiz, tanıdığımız, okuduğumuz Edgü’yü Edgü yapan basbayağı bir şehirdir. Tabi basbayağı deyip geçmemek gerek, orası
Tek başımayım yirmi dokuz düşmana karşı bu savaşta Dimdik duruyorum karşılarında ayakta Sarıyorlar her yanımı kılıçlarla, toplarla Şehrin anahtarını istiyorum, zarar vermeden usulca. Derken ilk darbeyi vurmaya kalkıyorlar Çevik, seri ve güçlüyüm bilmiyorlar Üçünü, beşini indiriyorum hemen yere Arkamdan durmadan daha da fazla geliyorlar. Kanımın sıcağını
Kararlı bir meşe ağacı aradı yıllarca. Dört mevsim tek bir yaprak dökmeyen, toprağa kökleriyle sıkıca tutunmuş bir meşe ağacı. Çıplak ayaklarının yerde minik çamur havuzları bıraktığı ormanda birçoğunu gördü bu ağaçların. Fakat hepsi kapılmıştı. Hepsinin gölgelerinde oturan birer kişi vardı. Bu insanları tek tek inceledi. Rüzgârın ferah esintisi saçlarında ve yaprakların hışırtıyla karışık melodileri kulaklarında,
Karanlıkta Parlayan Yüzler Çıkmıştım bir daha geri dönemeyeceğim evimden Kafamda sarı baretim üstümde yırtık ceketimle. Her zamanki gibi ekmek davasına gidiyordum Loş ışıkları açık, beni bekleyen karanlıklar yuvasına. Yerin altına inmeden hemen önce konuşmuştuk Son olacağını bilmeden ekmek kardeşlerimizle. Yarım kalacakmış meğer demli emek kokan çayımız. Yorgun bedenimizle,
canım kızım, yüzündeki durgun yağmur içimde taze papatyalar açtırıyor her mevsim seni öpüp geliyor bir rüzgar hani o umutlarımı yeşerten gerek değilse de gülümsemek durmadan ağlamak neden varoluşun bile böyle güzelken canım kızım, ellerim buruşmuş kağıtlar yazıp da okuyamadığım mektuplar sana geçti deyip de silemeyeceksem gözyaşını
Hayatımızda çoğu zaman incelediğimiz herhangi bir şeyi nicelik ve nitelik olarak karşılaştırma durumuna girişiriz. Çeşitli senaryolarda, nicelik bizim için avantajı ifade ederken, bazen de nitelik bizim için önceliktir. Bu kıyaslama ister istemez zihnimizin bir köşesinde durur. Bir filmin yönetmenini, bir kitabın yazarını ya da bir sporcuyu takdir edeceğimiz zaman ise kendi zihnimizde bu değerlendirmeleri yapar
Toplasan bir avuç anı etmezdi bizimkiler Ama dünyada kaydedilmiş yüzlerce anıyı yerinden edecek kadar olağanüstü Ve bir o kadar da zahmetsiz edinilmişti hepsi Aşık olmadan önce hiç yaşamamışım derler Doğruymuş Ben hayatımda gözlerimden kalbimin fışkıracağına Bütün güzelliklerim sakinliğe kavuşmuşken Damarlarımda akan kanın vücudumu aşıp koşacağına Bu koca dünyada böyle bir ezginin var olduğuna Ve dahası