Yirmi Dokuz

/ / EDEBİYAT

 

 

 

 

 

 

 

Tek başımayım yirmi dokuz düşmana karşı bu savaşta

Dimdik duruyorum karşılarında ayakta

Sarıyorlar her yanımı kılıçlarla, toplarla

Şehrin anahtarını istiyorum, zarar vermeden usulca.

 

Derken ilk darbeyi vurmaya kalkıyorlar

Çevik, seri ve güçlüyüm bilmiyorlar

Üçünü, beşini indiriyorum hemen yere

Arkamdan durmadan daha da fazla geliyorlar.

 

Kanımın sıcağını hissediyorum kollarımda

Gözümü açamaz oldum yüzüme sıçrayan karanlıklarında

Gittikçe azalıyor sayıları biliyorum

Gücüm ne kadar dayanır muamma

 

Yorgun, yaralı vücudum titrek ayaklarım üstünde

Bir düşmanım kaldı benimle aynı vaziyette

Yaklaşıyoruz birbirimize öfke, kin ve nefretle

Yıkılırken yere düşmanım, kılıcı benim göğsümde…

 

– Furkan Bozdiken

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir