Dil; acılarla, sevinçlerle, zafer ve kayıplarla yani ait olduğu milletin yaşanmışlıklarıyla şekillenen, onun bağrından kopan ve onunla değişip gelişen; doğan, büyüyen, ölen adeta yaşayan bir mefhumdur. Dolayısıyla bir milletin dili, onun kimliği gibidir; varlığının resmen ispatıdır. Uluslararası kabullere göre, bir insan topluluğunun ülke vasfı taşıması için “ortak dil”e sahip olması temel koşullardan biridir. Bu koşul,
Giriş İşbu yazımızda önceki haftalarda yayımlamış olduğumuz “Suç ve Cezaların Tarihi Üzerinden Avrupa Ceza Hukukunun Oluşumu” ( ← ilgili makaleye yazının üstüne tıklayarak ulaşabilirsiniz) isimli makalenin ikinci bölümü olan Türk Ceza Hukuku Tarihini ele alınmaktadır. Yazımızda ilk olarak Türk Ceza Hukukunun tarihsel gelişimini anlatacağız, akabinde de mevzuatımıza naçizane birkaç eleştiride bulunacağız. Türk Ceza Hukukunun Tarihsel
Meyhane, Farsça “mayχāne” (میخانه), “şarap evi” sözcüğünden alıntıdır. Mey, Farsça may (می) “mayalanmış içki, şarap” ve hane ise Farsça χāne خانه “1. ev, konut, 2. Arap rakamlarında basamak” sözcüklerinden alıntıdır ve anlamları belirtildiği gibidir. Gazavat-ı Sultan Murad, takribi 1450’lerde bu kelimeyi ilk defa kullanan isimlerden biridir: “…mescīd ve medreselerini putχāne ve nicesini meyχāne idüb ve
Aristoteles ve demokrasi arasındaki bağı anlamak Aristoteles için devletin tanımına bakmak gerekir. Aristoteles Platon’dan tamamen farklı olarak devleti insani sosyal-siyasal bir hayvan olarak tanımlamış ve bu açıdan tek başına yaşamanın mümkün olmadığını düşünmüştür. Mutluluğa ulaşmak, ihtiyaçları karşılamak için bir araya gelen bireylerin toplumu, dolayısıyla devleti meydana getirdiğini açıklamıştır. Bu siyasal toplumun adı da Polis’tir. Aristoteles