Birçok roman, film, dizi, efsaneler ve mitler genellikle hikayenin en destansı ve epik dönemini ele alırlar. Böyle dönemler ele alındığında ise büyük liderler kahramanlar gereklidir. Bu kahramanlar herkesi cesaretlendiren umut veren güçlü kişilikli karakterlerdir. Ancak üzerine düşündüğümde bu kahramanları kendi nezdimde ikiye ayırıyorum. Bir grup, zor zamanların ortaya çıkarmış olduğu, insanları karizmaları ile çevresine toplayan
Gelecek zamanların di’li kiplere özendiği takvimlerde Hayaller, usandı kurulmaktan Ve aslolan çok uzakta artık normal olmaktan Değişmeyense; korkmalar Kelimeler anlaşılırlığa diz çökmekte Çokça, saçmalamanın korkusu, çokça Noktalar, virgüller hep bundan Uyumalar, uyanmaklar bundan Saçmalaşmanın korkusu, çokça Suyun ahmaklığı; Kapların hepsi yamuk Ama olsun Dökülmek pahasına şekil almak lazım Çokça, benzeyememenin korkusu, çokça Dışlanmak
Giriş: Dedikodu Nedir? İnsanı tanımlarken her defasında vurgulanan bir nitelik vardır: İnsan, sosyal bir varlıktır. Arkadaşlıklar kuran, romantik ilişkiler yürüten, aile oluşturan, kalabalık kentlerde bir arada yaşayan insan, sosyal bir varlık olduğunu her fırsatta gösterir. İşte, bu davranışların yanına muhakkak bir tanesini daha eklemek gerekir ki o da dedikodu yapmaktır. Dedikodu yapmak, kapsamı oldukça geniş
“Eşimi sinema tutkum yüzünden yoksulluğa mahkûm ettim. Yoksulluk utanç da getirir. Hele bizim buralarda, sosyal yarışı kaybettiğin an, dışlanırsın. Insanlar ahlaksızlığı bağışlayabiliyor ama acizliği asla. Çal, soy, yeter ki yoksul kalma. Ben Beyoğlu’nda, koltuğumun altında senaryolarla kapı kapı dolaşırken, evin faturalarını, çocuklarımın bakımını eşimin üzerine yıktım. Benim gibi bir sorumsuzu yönettiği için, o büyük yönetmendir.”