Venüs

/ / EDEBİYAT

konuşmak anlamsız artık

yazmak öyle iyi, öyle güzel ki

ve yaşamak öyle zor, öyle anlamsız

venüs gibi, şu koca evrende, her şeyin tersine dönüyorum

döne döne varıyorum içime

içim öyle loş, öyle taşlık ki

anlıyorum bir şekilde herkesi ve her şeyi

bu his o kadar yorucu ki,

anladıkça anlaşılmamak, bir mahkûmluk

beraat beklerken müebbet yemişim

sevdadan bir dağ yapmışım da

sanki gelip dağlamışlar yüreğimi

her seferinde kırılmışım da

sanki yeniden tutunmuşum kırıldığım yerden,

yeniden tutuşmuşum söndüğüm yerden

ama ne fayda

bir sigara külünden yeniden doğulmuyor işte

insan çimlenemiyor sevgi görmediği yerde

silemiyor alnına yazılanı beyazlarla ama

karalayabilir içindeki karanlıkla her şeyi

iyiliğini kaybettiğinde her şeye bir çare var

her şeye,

bedeli çok ağır bir çare

 

yaşamak benim için simsiyah bir öykü artık

duy da bil istedim

ben hiçbir şeyden korkmam artık

o karanlıkla her şeyi yenerim

içimdekine teslimim,

yeniğim

bil istedim

kuruttuğum güller, yaprak döküyor

bahar bitmeden

unutmak istedim

budadım tüm dallarımı,

bu kez dikenler açacağım,

bil istedim

Şevval ERDEMOĞLU

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir